Στις 4 Ιουνίου του 1629, το πλοίο Batavia της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών (VOC) προσέκρουσε σε έναν ύφαλο στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αυστραλίας και προσάραξε με περίπου 340 άτομα μακριά από κάθε βοήθεια.
Αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή ενός από τα πιο φρικτά κεφάλαια της ναυτιλιακής ιστορίας. Σαράντα περίπου άνθρωποι πέθαναν όταν το πλοίο διαλύθηκε, αλλά μια τραγωδία πολύ χειρότερη θα έπληττε τους επιζώντες που περίμεναν τη διάσωση.
Το 650 τόνων εμπορικό πλοίο Batavia καθελκύστηκε το 1628 και ήταν η τελευταία ναυαρχίδα της VOC. Απέπλευσε από το Texel Holland στις 29 Οκτωβρίου του ίδιου έτους με άλλα έξι πλοία, όλα με προορισμό τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (σημερινή Ινδονησία). Το πλοίο ήταν φορτωμένο με ένα γενικό φορτίο και μια περιουσία σε χρυσά και ασημένια νομίσματα. Εκτός από το πλήρωμα και ένα συμπλήρωμα στρατιωτών, το Batavia μετέφερε επίσης μια σειρά από γυναίκες και παιδιά, οικογένειες αξιωματούχων της VOC.
Λίγο μετά την εκκίνηση, τα πλοία χωρίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας ισχυρής καταιγίδας. Το Batavia και δύο άλλα συνέχισαν μαζί πλέοντας προς Νότο μέχρι που έφτασαν στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας χωρίς άλλα επεισόδια. Τότε το πλοίο κατακλύστηκε από προβλήματα πιο ανθρώπινου χαρακτήρα.
Ο Francisco Pelsaert, ανώτερος έμπορος της VOC, είχε τη γενική διοίκηση του Batavia συμπεριλαμβανομένου και του καπετάνιου του, Adriaen Jacobsz. Ενώ σταμάτησε στο Cape of Good Hope, ο Pelsaert είχε λόγο να επιπλήξει τον Jacobsz για μέθη, κάτι που θα προκαλούσε κάποια παρατεταμένη πικρία μεταξύ των δύο ανδρών. Ένας άλλος αξιωματούχος της VOC που ταξίδευε στις Ανατολικές Ινδίες ήταν ένας άνδρας που ονομαζόταν Jeronimus Cornelisz, αλλά θα πούμε περισσότερα γι’ αυτόν παρακάτω.
Αφού έφυγε από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, ο Pelsaert αρρώστησε και πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου περιορισμένος στην καμπίνα του. Εν τω μεταξύ, ο Jacobsz και ο Cornelisz υποτίθεται ότι οργάνωσαν ένα σχέδιο για να αρπάξουν το πλοίο και τον θησαυρό του και να εξαφανίσουν τον Pelsaert και οποιονδήποτε άλλον που μπήκε στο δρόμο τους. Το πρώτο βήμα ήταν να χάθεί το Batavia από τα δύο άλλα πλοία VOC με τα οποία έπλεε μαζι. Μια νύχτα ο Jacobsz το απομάκρυνε και έκανε μια πορεία προς τα δυτικά. Όμως, προτού αυτός και ο Cornelisz μπορέσουν να εφαρμόσουν πλήρως το σχέδιό τους και να πάρουν τον έλεγχο του Batavia, προσάραξαν στον Morning Reef στα νησιά Houtman Abrolhos, περίπου 60 χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές της Δυτικής Αυστραλίας.
@wikipedia.org
Περίπου δύο ώρες πριν από την αυγή, ο Pelsaert πετάχτηκε από την κουκέτα του καθώς το πλοίο προσάραξε. Λίγο μετά την ανατολή του ηλίου, ο Pelsaert, ο Captain Jacobsz και περίπου 40 άλλοι έστησαν καταυλισμό σε αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν Traitors Island από αυτούς που έμειναν πίσω. Την ίδια στιγμή οι περισσότεροι επιβάτες, στρατιώτες και πλήρωμα μεταφέρθηκαν στο κοντινό νησί Beacon μαζί με φαγητό και νερό σώθηκαν από το ναυάγιο. Ο Cornelisz και περίπου 70 ναύτες επέλεξαν να παραμείνουν στο Batavia.
Αντί να προσπαθήσει να συγκεντρώσει τους επιζώντες σε ένα μέρος και να ηγηθεί όταν χρειαζόταν περισσότερο, ο Pelsaert πήρε μια βάρκα και πήγε να αναζητήσει νερό. Πήρε μαζί του κάθε ανώτερο αξιωματικό, αρκετούς ναύτες και έναν μικρό αριθμό επιβατών, αφήνοντας λίγο πολύ τους άλλους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Το βάρκα με 48 άτομα στριμωγμένα έπλευσε για την ηπειρωτική χώρα αλλά δεν κατάφερε να βρει γλυκό νερό. Έπειτα κατευθήνθηκαν βόρεια, πιθανώς μέχρι το Βορειοδυτικό Ακρωτήριο, προτού ο Pelsaert διατάξει τον καπετάνιο να πάει στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες για να ζητήσει βοήθεια. Το ταξίδι διήρκεσε 33 ημέρες και έφτασαν με ασφάλεια χωρίς καμία απώλεια ζωής, κάτι που, για να είμαστε δίκαιοι, δεν ήταν μικρό επίτευγμα. Κατά την αναφορά της απώλειας του Batavia, ο Pelsaert έλαβε ένα σκάφος για να πάει και να σώσει τους υπόλοιπους ανθρώπους και να ανακτήσει το χρυσό και το ασήμι και οτιδήποτε άλλο αξίας θα μπορούσε να διασωθεί.
Εν τω μεταξύ, ένας ασύλληπτος αγώνας διαδραματιζόταν μεταξύ των ναυαγών. Ο Jeronimus Cornelisz είχε τελικά είχε πάρει τον έλεγχο των επιζώντων. Είχε παραμείνει στο Batavia λεηλατώντας τους θησαυρούς και το αλκοόλ μέχρι που τελικά κατέρρευσε, πετώντας αυτούς που ήταν ακόμη στο πλοίο στη θάλασσα. Ο Cornelisz πέρασε δύο μέρες κολλημένος σε μια ξύλινη σανίδα προτού ξεβραστεί στο νησί Beacon. Από τους 70 περίπου που είχαν μείνει στο πλοίο, οι 40 δεν έφτασαν ποτέ στην ξηρά.
Ο Cornelisz ήταν ίσως ο χειρότερος δυνατός άνθρωπος για να αναλάβει την ευθύνη των επιζώντων. Ήταν οπαδός του αιρετικού καλλιτέχνη Johannes van der Beeck που υποστήριξε ότι ο Θεός είχε βάλει τους ανθρώπους στη γη, για να απολαμβάνουν τη σύντομη ζωή τους με αισθησιακή ικανοποίηση και ότι οι θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου του Χριστιανισμού, περιόρισαν αυτές τις απολαύσεις. Ο Cornelisz φέρεται να είχε εγκαταλείψει την Ολλανδία φοβούμενος την επικείμενη σύλληψη για τις πεποιθήσεις του και τώρα είχε βρει την ευκαιρία να ζήσει τη ζωή του χωρίς περιορισμούς. Ήταν αποφασισμένος να δει τη ζωή του στο νησί σε ηδονική ευδαιμονία, εκτός φυσικά και αν ο Pelsaert επέστρεφε με ένα πλοίο διάσωσης. Σε αυτή την περίπτωση σχεδίαζε να το κυριέυσει και να διαφύγει με τον θησαυρό του Batavia.
Καθιέρωσε τον εαυτό του ως ο ανώτερο αξιωματούχο της VOC στο νησί και διέταξε τους στρατιώτες να παραδώσουν τα όπλα τους. Έθεσε επίσης όλα τα τρόφιμα και άλλες προμήθειες υπό τον έλεγχό του. Ο Cornelisz έβαλε τον δεκανέα Wiebbe Hayes και περίπου 20 στρατιώτες να μεταφερθούν στο West Wallabi Island για να ψάξουν για νερό, υποσχόμενοι να επιστρέψουν για αυτούς σύντομα. Ο Cornelisz δεν περίμενε πραγματικά να βρουν νερό και υπέθεσε ότι σύντομα θα πέθαιναν από τη δίψα και δεν θα αποτελούσαν πλέον απειλή για τον ίδιο και τα σχέδιά του.
@wikipedia.org
Στη συνέχεια έστειλε τους κολλητούς του για να δολοφονήσουν συστηματικά τους επιζώντες. Μερικοί από τους ναυαγούς μεταφέρθηκαν στο Λονγκ Άιλαντ φαινομενικά για να ψάξουν για φαγητό και νερό όπου τους εγκατέλειψαν. Άλλους τους έβγαλαν με βάρκες όπου τους έπνιξαν στα ασνοιχτά και άλλοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά απλώς σφαγιάστηκαν στον καταυλισμό τους. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Cornelisz δεν σκότωσε κανέναν προσωπικά, προτιμώντας να κάνει άλλος τη βρώμικη δουλειά του γι' αυτόν. Αρκετές από τις γυναίκες κρατήθηκαν ως σκλάβες του σeξ, συμπεριλαμβανομένης της όμορφης 27χρονης συζύγου ενός ανώτερου αξιωματούχου της VOC στη Batavia, ονόματι Lucretia Jansz. Ο Cornelisz τη διεκδίκησε για τον εαυτό του. Οι σφαγές είχαν ουσιαστικά δύο στόχους. Ο πρώτος ήταν να αφαιρεθούν οι αμφισβητίες της εξουσίας του Cornelisz και ο δεύτερος ήταν να μειωθεί ο πληθυσμός ώστε οι προμήθειες τους να διαρκέσουν περισσότερο.
Προς έκπληξη του Cornelisz, ο Hayes τελικά είπε ότι είχαν βρει νερό στο νησί. Οι στρατιώτες είχαν επίσης συντηρήσει τους εαυτούς τους κυνηγώντας καγκουρολαγούς που βρήκαν σε άφθονο αριθμό. Αλλά πριν ο Cornelisz σκεφτεί να στείλει μερικούς από τους άντρες του για έρευνα, ο Hayes είχε ήδη προειδοποιηθεί για τον τρόμο που εκτυλίσσονταν στο Beacon Island από μερικούς από τους επιζώντες που είχαν κάνει το επικίνδυνο πέρασμα στο West Wallabi πάνω σε συντρίμμια.
Όταν ο Cornelisz και οι άντρες του πήγαν τελικά να αντιμετωπίσουν τους στρατιώτες, διαπίστωσαν ότι ο Hayes είχε οργανώσει τους άντρες του, τους είχε οπλίσει με αυτοσχέδια όπλα και είχε χτίσει ένα φράχτη ως το στήθος τους από το οποίο μπορούσαν να απωθήσουν τους επιτιθέμενους.
Η συμπλοκή αποδείχθηκε καταστροφική για τους στασιαστές και αρκετοί άνδρες σκοτώθηκαν. Οι υπόλοιποι αποσύρθηκαν με ήττα. Ο Cornelisz πήγε στο νησί Wallabi για να προσπαθήσει να πείσει τον Hayes να ενώσει τις δυνάμεις του μαζί του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Hayes συνέλαβε τον Cornelisz και αρκετούς από τους άνδρες του, αλλά οι υπόλοιποι παρέμειναν ελεύθεροι. Οι δυο πλευρές ήταν σε αδιέξοδο, αφού κανένα δεν μπόρεσε να νικήσει το άλλο.
Αλλά τον Οκτώβριο, περισσότερο από τρεις μήνες μετά την εγκατάλειψη των επιζώντων της Batavia, ο Pelsaert επέστρεψε. Η μοίρα των εναπομεινάντων επιζώντων στηριζόταν τώρα σε έναν αγώνα δρόμου για να φτάσουν στους διασώστες. Ο Hayes πήγε πρώτα στο Pelsaert και ανέφερε τι είχε συμβεί κατά την απουσία του. Τελικά, η βασιλεία του τρόμου έφτασε στο τέλος της, αλλά όχι πριν περισσότεροι από εκατό άνδρες, γυναίκες και παιδιά είχαν χάσει τη ζωή τους.
Οι εναπομείναντες άνδρες του Cornelisz συγκεντρώθηκαν γρήγορα. Έκοψαν τα χέρια και μετά απαγχονισαν τον Cornelisz και έξι ακόμα στο Long Island αφού ομολόγησαν τα εγκλήματά τους. Δύο αφέθηκαν στη μοίρα τους στην ηπειρωτική χώρα της Αυστραλίας κοντά στο σημερινό Kalbarri και οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στο Batavia όπου δικάστηκαν και εκτελέστηκαν. Ο καπετάνιος Jacobsz αρνήθηκε σταθερά ότι συνωμότησε για ανταρσία, αλλά παρ' όλα αυτά φαίνεται να φυλακίστηκε στο Batavia.
Μια έρευνα διαπίστωσε ότι ο Pelsaert είχε αποτύχει να ασκήσει την κατάλληλη ηγετική του ιδιότητα και ως εκ τούτου θεωρήθηκε εν μέρει υπεύθυνος για την τραγωδία. Έχασε ολόκληρο τον συσσωρευμένο πλούτο του σε πρόστιμα και πέθανε φτωχός σε λιγότερο από 12 μήνες αργότερα. Ο ήρωας της τρομερής ιστορίας ήταν ο δεκανέας Wiebbe Hayes. Αυτός και μερικοί από τους άνδρες του προήχθησαν σε βαθμό για τις ενέργειές τους και ένα άγαλμα του Hayes στέκεται στην ακτή του Geraldton.
Η νέα θεωρία του Χάρβαρντ για το πως ξεκίνησε η ζωή
Yπάρχουν ακόμα video club στην Ελλάδα; Κι όμως ναι
ΡΕΠΟΡΤΑΖ Stories 08.09.2024